Blog


Onlangs was ik voor mijn boek over relieken van de profeet Mohammed in Zuid-India. Een religieus leider uit de stad Calicut heeft enkele jaren geleden drie haren van de profeet verworven. Maar de authenticiteit van de haren was – en is nog steeds – omstreden. De ruzie liep zo hoog op dat de regering van de betreffende deelstaat, Kerala, de controle over de publieke orde dreigde te verliezen. Zelfs ‘The Wall Street Journal’ maakte zich zorgen (‘Holy Hair Row’). Maar zoals je zo vaak overkomt, je bent nieuwsgierig naar het een en stuit op iets heel anders dat niet minder interessant is.

Dit overkwam mij bij een avondwandeling door Kuttichera, Calicut’s oudste wijk. Er staan eeuwenoude houten moskeeën die ogen als hindoe tempels. Kriskras door de wijk lopen mysterieuze paden, half overgroeid met bamboe en donkere mangobomen. Je passeert er tuinen met verstilde huizen. Forse huizen zijn het met diepe veranda’s, haast stadspaleizen. In de tuinen staan palmbomen, roerloze, zwarte silhouetten tegen een bijna zwarte hemel. Louis Couperus had hier een vervolg op De Stille Kracht kunnen schrijven.

Aan de westkant ligt Kuttichera aan de Indische Ocean. En al meer dan duizend jaar geleden was Kuttichera’s strand de plek waar Arabische kooplieden aan land gingen om gember en tropisch hout in te kopen. Sommigen bleven er hangen. Er volgden huwelijken met lokale vrouwen. Het waren vooral vrouwen van de Naïr, een kaste die langs matriarchale lijnen was georganiseerd. Stevige tantes waren het. Als zo’n nieuwbakken Arabische echtgenoot het waagde patriarchale trekjes te vertonen, begon zijn vrouw met haar voeten te stampen. “Scheer je weg!”, riep ze dan uit in het lokale malayalam. En er ontstond iets nieuws, iets wat eigenlijk niet kan: een mengvorm van klassieke levens- en gedragsregels uit de sharia met lokaal, matriarchaal familie- en vermogensrecht.

https://www.nieuwwij.nl/actueel/islamitisch-matriarchaat/

!-- jQuery version must be >= 1.8.0; -->